Dachsteintour

Verslag Gletschertocht Dachstein - Guttenberghaus

Het was vrijdagmorgen 22 september 06.30 uur, dat de wekker afliep. Jan en ik stonden op uit ons bed. Het beloofde een bijzonder spannende dag te worden. Want vandaag was het zover, we zouden een voor ons nog onbekende tocht gaan maken, namelijk een afdaling vanaf de Dachstein-gletscher op ca. 3.000 meter hoogte via Guttenberghaus naar Ramsau op ca. 1.150 meter. Na snel te hebben ontbeten hebben wij onze uitrusting, die wij de avond van te voren klaargezet hadden, gepakt en zijn van Vital, ons Gästehaus, naar het Planai dalstation gewandeld. Iets voor achten waren wij daar. Jan ging nog even het Planai station in om nog wat tussen de folders te neuzen. Toen we samen buiten stonden te wachten op onze gids Gottfried (Wandergoofy) kwamen ook de rest van onze groep, 6 personen, er aanlopen. Ons busje, die ons naar de cabinebaan in Ramsau zou brengen, stond reeds geparkeerd. Na een vluchtige kennismaking met de rest van de groep hebben we onze spullen ingeladen en zijn ingestapt. We troffen het geweldig met het weer, het beloofde een zonnige dag te worden. Iedere keer weer als je met vervoer naar boven gaat zijn de uitzichten schitterend mooi en soms adembenemend. Toen we na deze indrukwekkende rit om ca. 09.00 uur bij de cabinebaan arriveerde, was de lucht glashelder. Wat ons opviel, was de enorme drukte van allerlei mensen, die om welke reden dan ook naar de gletscher wilden gaan. Opvallend waren de diverse nationaliteiten van de mensen, die in groepen gingen skiën of misschien wel kletteren. We zagen Slovenen, Italianen en natuurlijk Chinezen.

Het dalstation van de Dachsteinsüdwamdbahn

Met een grote cabine gingen we met ca. 70 man naar de gletscher toe, trouwens de enige cabinebaan in Europa die maar tussen twee steunpunten beweegt. Daar aangekomen hebben we gebruik gemaakt van een nieuw plateau, de Dachstein Sky-Walk, die onlangs in gebruik is genomen. Dit plateau, wat ca. 6 meter over de rand is gebouwd, geeft een enorm mooi uitzicht over het dal onder en voor ons. Omdat we op 2.700 meter hoogte zaten konden we doordat het bewolkt was niet op het dal kijken. Maar het panoramisch uitzicht was er niet minder om. Schitterend om zo boven op de wolken te kijken dat er bij licht als een wattendeken en daarboven de volle zon en de schitterende blauwe hemel. Enorme partijen bergketens torende zich voor ons uit. We keken tot zelfs op de Großglockner. Na ongeveer 45 minuten hebben we ons verzameld bij onze gids en begonnen aan onze tocht. Deze liep gedeeltelijk over de ski-pisten, die we over moesten steken om langs een rotswand flauw naar beneden te gaan. En wat hadden wij vergeten? Onze handschoenen. We vergaten dat het hier boven maar ca. 3 graden is. Maar ja, een les voor de volgende keer, onnie?

De Dachsteinsüdwandbahn overwint hier een hoogte van ca. 1.000 meter

Na ongeveer een uur te hebben gelopen, stijgend en dalend, kwamen we bij een
stoeltjeslift aan, welke niet meer gebruikt wordt, om een pauze te houden. Wat leuk was tijdens deze pauze, was de onderlinge kennismaking met de totale groep. Onze gids vroeg of we in een kring wilden gaan staan en of een ieder persoonlijk om beurt wilde vertellen
wie hij/zij is, waar hij/zij vandaan komt, wat hij/zij voor de kost doet en wat de drijfveer is om in te bergen te vertoeven. Jan en ik hebben dit als prettig ervaren, meteen was het
ijs gebroken (voor zover je daarvan kon spreken). Nu men elkaar een beetje kenden werden de gesprekken onderling wat makkelijker. Ons gezelschap was erg divers. Een artsenechtpaar van 65+ uit Stuttgart, een ingenieur in wegenbouw uit Franktfurt en een apothekersassistente, enz. enz.

Terras met uitzicht over de Schladmingergletscher

Nadat we wat gegeten, gedronken en foto‛s gemaakt hadden, hebben we onze tocht vervolgd. De sneeuw was praktisch verdwenen, zodat het meer zichtbaar was waar je liep. En dat was nodig ook want Gottfried waarschuwde ons dat we ons strikt aan de markeringen moesten houden en niet van ons pad mochten afwijken. Hij vertelde, dat enige jaren geleden twee Belgen ook deze tocht hadden gemaakt, maar deze zijn nooit meer teruggekomen en ook niet teruggevonden. Gottfried liet ons op verschillende plaatsen kort langs de route diepe kloven (Dolinen) zien, soms maar sleuven van 1 meter bij 1,50 meter, maar wel zo diep dat je makkelijk zou kunnen verongelukken. Je begrijpt dat wij ons goed aan de regels hielden.

Hier lopen we over de Schladmingergletscher

Wat ons opviel, en tegen viel, is dat we met regelmaat moesten klimmen, terwijl we met een afdaling bezig waren. Dat bleek ook op de hoogtemeter die Jan om zijn pols droeg. Onderweg vroegen Jan en ik ons af, of we deze tocht nog eens samen met onze vrouwen zouden lopen, dus zonder gids, maar ik geloof niet dat het verstandig zou zijn. Op een gegeven ogenblik kwamen we bij een hoger punt uit, dat een prachtig uitzicht had op onder andere de Silbersee, echt een schitterend gezicht. Het is een meer wat alleen gevoed wordt uit regen en smeltwater. Natuurlijk ook vanaf dit punt weer diverse plaatjes geschoten.

Om deze berg, de Koppenstein, moesten we heen lopen

Naarmate onze tocht vorderde werd het warmer en begon het klamme zweet ons van alle kanten uit de poriën te lopen. Het duurde dan ook niet lang of ik was helemaal ZEIKNAT. En onze handschoenen ……? Allang vergeten. De omgeving werd groener en diverse struiken konden we weer waarnemen. Zelfs nog een foto gemaakt van de bekende enzian. Na nog enkele uren te hebben gezwoegd, kregen we ineens zicht op het Guttenberghaus. Jan en ik dachten nog een kwartiertje of zo en dan zijn we bij onze hut voor een welverdiende middagpauze. Maar zo zie je maar weer dat iets inschatten in de bergen altijd tegenvalt.

Gottfried, onze gids voor deze dag!

Toen we na ruim een half uur bij het Guttenberghaus aangekomen waren gooiden we gauw onze rugzakken af en gingen lekker op een bankje in de zon zitten om uit te rusten en op te drogen, ook shirt en hemd gingen uit om te drogen. Jan kwam met twee pullen kostbaar koel bier aangelopen, wat was dat lekker. Zo lekker dat we er zelfs nog twee namen. Onnie? Onze namen hebben we in het gastenboek bijgeschreven.

We hebben hier op deze bergflank aardig de pas erin.

Niet iedereen van de groep was daar aanwezig, enkelen, ik denk zo‛n man of drie, vier wilden wel op aanraden van Gottfried nog naar aan bergtop lopen, ongeveer een half uur, genaamd de Sinabell. Maar Jan en ik hadden daar geen oren naar.

Guttenberghaus, de hoogst gelegen hut van de Steiermark

Op zeker moment vroeg Gottfried om onze spullen te pakken en ons te verzamelen voor het laatste vervolg, een pittige afdaling van onze tocht, namelijk van Guttenberghaus op 2.166 meter, naar Ramsau op 1.150 Meter. Deze afdaling ging via een smal, stijl en rotsig pad naar beneden. Dit viel niet mee en zonder wandelstokken was je nergens. Jammer was dat Gottfried (de hele tocht al) met donder en geweld naar beneden ging, waardoor je weinig rust en tijd kreeg om foto‛s te maken en van het uitzicht te genieten.

Hier moesten we ca. 1.000 meter afdalen naar Ramsau

Na een verzengende afdaling, het was inmiddels bloedheet, kwamen we eindelijk via een breder pad weer in de bewoonde wereld aan, waar ergens bij een Gästehaus (GH Feisterer) ons busje weer klaarstond. Deze stond geparkeerd bij een honderden jaren oude eik, die gemiddeld zo‛n vierhonderd liter vocht per week nodig heeft om te overleven.

GH Feisterer in Ramsau, het eindpunt van deze tocht!

Na een voorspoedige terugreis en afscheid van de groep en gids te hebben genomen,
kunnen we terugzien op een zeer geslaagde tocht. Met veel hoogtepunten en zeker het overdoen waard . . . . . . .

Wim

<< naar boven